Anegdoty z życia stoczni
Bywały w Stoczni zdarzenia, które nie zawsze wydają się być zabawne … Ale cóż, życie jest zawsze bogatsze w zdarzenia niż wymyśliłby je najtęższy umysł.
Najprawdziwsza historia, która miała miejsce w Stoczni im. Komuny Paryskiej
Miejsce akcji: statek w zaawansowanym stopniu wyposażenia.
Nasz bohater. człowiek solidny, perfekcjonista w swojej specjalności, zawsze organizował swoją brygadę do pracy, ale do pracy przemyślanej, gdzie każdy z uczestników był solidnie przyuczony do niuansów swojego zakresu prac, bowiem p, brygadzista brzydził się nieukami, niezdarami i leserami, których po prostu nie tolerował.
Uważał, że każda praca jest potrzebna i to niezależnie od jej rodzaju. Zawsze trzeba ją traktować poważnie, zgłębiać jej tajniki, by potem racjonalnie ją organizować tak, by nigdy nie wykonywać tej samej pracy więcej niż jeden raz. Przekonywał każdego, że dobrze zorganizowana praca to oszczędność ruchu, bez bieganiny i przemyślanymi kolejnymi krokami w jej realizacji. Wtedy jak mawiał pracuje się spokojnie a robota sama idzie do przodu, Nie ma potrzeby biegania, szarpania się itd.
Bohater akcji pracownik Wydz. K-5, brygadzista, o inicjałach J.T. specjalizujący się na statkach w budowie na pracach związanych z montażem urządzeń kotwicznych, a w tym wciąganiem łańcuchów kotwicznych poprzez kluzę na statek, by jeden koniec łańcucha zamocować w komorze łańcuchowej, a po sklarowaniu łańcucha, na drugim jego końcu zaczepić kotwicę.
Z taką filozofią nasz bohater w kolejnym dniu, na krótkiej naradzie zakomunikował swojemu zespołowi co następuje:
Dzisiaj jest ważny dzień, idziemy na keję, gdzie czeka nas ciekawa praca! Dzisiaj będziemy wciągać łańcuch kotwiczny, który przez parę dni na pontonie, przed dziobem statku układaliśmy do tej czynności. Jak pamiętacie mamy przygotowaną komorę łańcuchową do wpuszczenia wolnego końca łańcucha, by go solidnie zamocować do zwalniaka.
Mamy na dzisiaj przygotowany osprzęt, a więc długi strop, za pomocą którego będziemy wciągać ten łańcuch przez kluzę kotwiczną do góry najpierw na pokład, by po uzyskaniu wystarczającej wolnej długości na pokładzie wpuścić go do komory łańcuchowej.
Zabierzcie ze sobą poprzeczkę do ogniwa, by po przejściu określonej długości łańcucha włożyć ją w ogniwo i wtedy dźwigowy na wasz znak może delikatnie opuszczać łańcuch na pokład.
Ekipa na górze musi zadbać by łańcuch ułożyć na kole łańcuchowym windy kotwicznej i dalej przez stoper łańcuchowy będziecie kierowali łańcuch do wspomnianej komory.
Bardzo ważną rzeczą jest pilnować by łańcuch się nie przekręcał! Pilnować tego i pilnować by dobrze i poprawnie układał się na kole łańcuchowym windy.
Macie mieć rękawice robocze i oczy wokół siebie, patrzeć co się dzieje i nie gapić się na rzeczy poboczne. Gdyby coś poszło nie tak, to krzyknąć do mnie na ponton i powiedzieć co idzie nie tak!
A ja z połową zespołu będziemy łączyć poszczególne odcinki łańcucha na pokładzie pontonu. Pamiętajcie! Najpierw pracujemy głową, a potem rękami!
I tak poinstruowany zespół ruszył wczesnym rankiem na statek. Ci co mieli udać się na statek wspięli się po trapach zamocowanych na burcie i prostą drogą udali się na dziób statku, by rozpocząć kolejny dzień pracy.
Druga część zespołu poszła nabrzeżem dalej, na dziób statku by po chwili wejść na ponton, na którym leżały poszczególne przęsła łańcucha kotwicznego w oczekiwaniu na pracowite ręce pracowników Wydz. K-5 by te przęsła połączyć między sobą za pomocą specjalnych ogniw łączących je w większe odcinki, każdy członek zespołu pana majstra wiedział, iż dzisiaj jest trochę roboty, roboty znanej dobrze, choć ciężkiej.
Praca raźno ruszyła do przodu. Za chwile z góry podano koniec stropu, do którego zaczepili pierwsze ogniwo pierwszego przęsła i na dostojny znak ręką dźwig rozpoczął wciąganie pierwszego odcinka przęsła.
Łańcuch z wrodzonym sobie dostojeństwem unosił się za pomocą wspomnianego stropu ku górze.
A więc wszystko idzie, jak trzeba. Łańcucha jest około 350 metrów na jednej burcie, więc lekko nie jest! Byle by nic nie zepsuło tak dobrze rozpoczynającej się pracy.
Ledwie p, majster pomruczał z zadowolenia łańcuch się zatrzymał. Majster z niepokojem spojrzał w górę i pomyślał: co za cholera wlazła na łańcuch, że ten stoi … Za chwile jeden z jego ludzi wychyla się przez nadburcie i machając niezrozumiałym gestem i coś tam wykrzykuje.
Majster pyta się członka swojego zespołu …co ten krzyczy? Rozumiesz co? A na to pytany mówi, że ten u góry pewnie jakiś zdenerwowany, bo w tych gestach nie widać ani roztropności, ani sygnalizacji choćby marynarskiej (tak mają marynarze z Mar. Woj. oczywiście ci, co byli sygnalistami).
Pan majster krzywi się, gada, że znowu jakiś nieuważny gest, lub czynność utrąciła harmonię ruchu i plan stabilnej, fachowo wykonywanych czynności wziął po prostu w łeb. I poleciały w siną dal zwykłe z takich okazji …
Pan majster zastanowił się nad niespodziewanymi trudnościami i z niechęcią dopuszczał do siebie myśl, że teraz będzie musiał się wygramolić z pontonu na nabrzeże, zaliczyć połowę długości statku co pewnie wynosi ze 120 metrów, by dojść do trapu zamocowanego do burty, następnie wspiąć się po nim na te co najmniej 16 metrów, znowu przejść ze 120 metrów przez plątaninę kabli, rur i innych instalacji w tym wentylacyjnych, by wreszcie dotrzeć na dziób do windy kotwicznej i na własne oczy zobaczyć kto i co psuje mu tak precyzyjnie opracowany harmonogram pracy.

Tak wygląda trap technologiczny zawieszony na burcie statku, po który niechętnie, bo wysoko, wchodzić muszą stoczniowcy.
Jednak w tej chwili rozterki związanej z koniecznością odbycia niechcianej podróży na pokład dziobówki, przyszła mu radosna, niemal racjonalizatorska myśl, że przecież może radykalnie skrócić dystans dzielący go od tajemniczych zjawisk dziejących się na ukrytym przed jego wzrokiem pokładzie!
Myśl ta natychmiast przyoblekła się w komendę ruszaj! Zanim ktokolwiek się zorientował p, majster podszedł do wiszącego łańcucha kotwicznego a z daleka już widział, że łańcuch nie jest wciągany do góry, a to znaczy, że przez jego ogniwo przełożony jest pręt, łom albo dużej średnicy rura, która przechodzą przez ogniwo i opierając się o kołnierz górnej kluzy, utrzymuje łańcuch stabilnie w stałej pozycji.
Jeszcze ta myśl nie zdążyła się ulokować we właściwych zwojach w mózgu pana majstra a pan majster już łapał w swoje pracowite i bardzo mocne od ciężkiej pracy dłonie i za ułamek sekundy wzorem swoich dalekich przodków człekokształtnych naczelnych już piął się po wiszącym łańcuchu ku górze. Koledzy na dole, na pontonie oniemieli. Wiedzieli, że majster to pracuś, rozważny pracuś, ale oni spojrzeli po sobie i nijak nie mogli wpaść na to, co się majstrowi stało, że lezie po tym łańcuchu, co prawda zwinnie i szybko, ale lezie.
Oniemieli z wrażenia i ani im w głowie było krzyczeć. Czekali co będzie, za chwilę majster po tym łańcuchu był już u góry, tuż przy rusztowaniach zamocowanych na części dziobowej statku. Gdy majster wspiął się aż do rusztowań, pochylił się i złapał za stalową część rusztowania i na nim stanął.
Nawet nie spojrzał w dół tylko skoncentrowany przeszedł po drabinkach łączących poszczególne poziomy rusztowań, by po chwili być już na pokładzie.
Pokładowa część załogi p, majstra przyjęła dogodne pozycje do niepracowania, przecież zaraz od strony trapu nadejdzie majster, więc oni zobaczą go najpierw i będą modli przyjąć robocze pozycje w dopiero co przerwanej pracy.
Wszyscy patrzą w kierunku trapu, gdzie najpierw powinna pojawić głowa pana majstra, a potem reszta … a tu nagłe donośny głos z tyłu, bo od dziobu, głos wodza woła! No co tu się dzieje? Czemu siedzicie? Chłopaki zerwali się na równe nogi. Ki czort, majster z tyłu, zza naszych pleców nadszedł? Jak to możliwe?
Wieść stoczniowa potwierdziła, że wizyta p, majstra na pokładzie była ze wszech-miar potrzebna, bo pan majster miał taką wiedzę praktyczną w swoim fachu, że nic go nie zaskakiwało w jego pracy. Zatem wcielając się w role zegarmistrza udzielił niezbędnych wskazówek swojej pokładowej ekipie jak wybrnąć z zaistniałej sytuacji, by robota raźno ruszyła do przodu.
Na czas przerwy śniadaniowej pan majster poczekał na swój zespół pod trapem i wygłosił krótkie orędzie.
Tłumacząc i prosząc, by to zdarzenie nie przedostało się na łamy prasy światowej i niech zostanie między moim zespołem. Jest mi wstyd zauważył majster, że postąpiłem tak nieroztropnie.
Niech mi najwyższy przebaczy, partia nie dostrzeże, a żona niech się nie dowie!
Majster dodał jeszcze takie zdanie, miałem zakodowane we łbie wielkość tego ogniwa, i jakoś tak bezwiednie coś mi podpowiedziało, że przy takim kalibrze łańcucha jego poprzeczki zamocowane w połowie ogniwa są dla moich stóp jak stopnie na schodach … I to też będę musiał sobie wybić z czachy!
Tak więc jak widać, że zawsze znajdzie się ktoś, kto puści farbę! I z tego ja skorzystałem! Dlatego Ty drogi czytelniku możesz przeczytać tą króciutką opowieść. Czy ona jest prawdziwa? Jak bułkę kocham, a rogalik świadkiem, że to, co napisałem jest prawdziwe… Mam informację z pierwszej. bo od pana majstra ręki!
Dla e-muzeum,
Inż. Edmund Piór
Główny Technolog Budowy Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni,
Maj 2026 r.
